Tuesday, April 16, 2013

Ενσυναίσθηση


Η μοναξιά είναι αυτή.
Είναι εκείνη, σκοτεινή στο δωμάτιο.
Αίσθηση κίβδηλη με αληθινό πόνο.

Και καθώς περνάνε οι ενοχές έξω από το παράθυρο, η απουσία του γέλιου κάνει τη ζωή να ξεχνά το λόγο της ύπαρξής μας.

Σταγόνες λύπης
κρέμονται από τις κουρτίνες.
Και εσύ ξέχασες τα γυαλιά σου στο τραπέζι. Έχουν σπάσει από τη Σιωπή.

Γεύσεις μανίας και λίγη σκόνη από το ψέμα σου στον καφέ μου να ξεχάσω.
Εκείνα τα ηλιόλουστα απογεύματα στις οροφές.
Μήπως και θυμηθώ τι μυρωδιά έχει η Ζωή.

1 comment:

andrik said...

ωραιο το blog σου!!!
Καλως σε βρηκα..!!!