Κάτι για να λέμε…

Περνούν οι ώρες και οι μέρες μακριά σου, περνούν οι εβδομάδες. Κάπου μακριά που δεν μπορώ να σε φτάσω όσο και αν προσπαθώ. Τι θλίψη και τι στενοχώρια. Όλα είναι άδεια. Τα όνειρα μου μόνο γεμίζουν με εσένα και τις σκέψεις μου για σένα. Προσπαθώ όσο ποτέ, τα καταφέρνω καλά και το ξέρεις, το βλέπεις, αλλά αγάπη μου χωρίς εσένα δεν μπορώ και πολλά.

Δεν έχω όρεξη για τίποτα, μόνο διάβασμα για να ξεχνιέμαι. Ε και λίγο τηλεόραση να αποχαυνώνομαι και να ταξιδεύω σε εικόνες που μου μοιάζουν. Να ξεχνιέμαι και εγώ λίγο. Να χάνομαι στα παραμύθια του μυαλού και τα μονοπάτια των αισθήσεων. Πάλι με πιάνουν οι μαυρίλες μου αλλά δεν τις αφήνω και πολύ να με αγγίζουν, γιατί ξέρω πως δε με ξεχνάς, ούτε και εγώ σε βγάζω από το μυαλό. Είσαι εδώ μαζί μου, μπροστά μου, μέσα μου, δε σε αφήνω τώρα που σε βρήκα.

Και ακούω Papercut, μουσική ταξιδιάρικη και ονειρική συνάμα και θυμάμαι. Θυμάμαι και ονειρεύομαι. Ένα καλύτερο μέλλον που λένε και όλοι εκεί έξω. Μια δουλίτσα, λίγα λεφτά, κάτι από την ευτυχία που μας αξίζει, κάτι από αυτό για το οποίο παλεύουμε ή προσπαθούμε να παλέψουμε. Μας τρώει και η προσπάθεια, μόνο η σκέψη να κάνουμε κάτι μας αποπροσανατολίζει. Τρώμε τους εαυτούς μας σιγά σιγά και εμείς, πέσαμε στην παγίδα που οι ίδιοι βάλαμε. Αλλά ξέρω ο καθένας ζει μέσα στα τόσα προβλήματα που έχει στην καθημερινότητα του και με τους δικούς του δαίμονες, τα δικά του «σκουληκάκια» του μυαλού, τα δικά του προσωπικά προβλήματα. Έτσι και εγώ μια από τα ίδια. Καμιά φορά θα το μοιραστώ και εγώ, τις σκοτούρες που έχω με κάτι που θα γράψω. Να, με κάνει να νιώθω λίγο πιο ήρεμα, πιο ελεύθερα.

Και κάτι είπα για παραμύθια. Παραμύθια του μυαλού, να αυτά που λέμε στους εαυτούς μας για να τους κάνουμε να ξεχαστούν για λίγο και αυτοί, να μην τα παίρνουν όλα τοις μετρητοίς. Γιατί η ζωή είναι ένα αστείο παραμύθι, άλλοτε πικρό και άλλοτε γελοίο. Πάντα όμως θα γελάω με αυτά που μου συμβαίνουν γιατί έτσι «πρέπει» λέω από μέσα μου, μόνο έτσι επιβιώνω και εγώ. Ρεαλίστρια και παραμυθατζού, χρόνια τώρα. Έτσι για να έχουμε να λέμε, να περνάει πιο γρήγορα και αυτή η ώρα τώρα που κόλλησε η βελόνα στο «Dreams» των Papercut. 

And so it is...

Όλα τελείωσαν λοιπόν. Άνθρωποι φεύγουν και δε νοιάζονται ή τουλάχιστον έτσι αποφάσισαν να δείχνουν, ότι δε νοιάζονται. Για να μη στενοχωρηθούν και αυτοί. Βάζουν ασπίδες στην καρδιά τους, βάζουν τοίχους στην ψυχή τους.

Το καλοκαίρι έχει φτάσει επιτέλους και εγώ νιώθω περίεργα. Πώς να το εξηγήσω, δεν ξέρω. Η αλλαγή δεν ήταν και πολύ ομαλή. Και τώρα είμαι εδώ πίσω πάλι προσπαθώντας να μαζέψω τις αναμνήσεις μου από αυτό το ταξίδι, αναμνήσεις που δεν χωρούν σε μια βαλίτσα αλλά ούτε και σε ένα μυαλό. Μόνο σε κάτι φωτογραφίες και σε κάτι αποκόμματα από εισιτήρια, μικρά και ανούσια χαρτάκια που μαζεύω χρόνια τώρα… σα να προσπαθώ να κρατήσω τις στιγμές εκείνες στο χαρτί με κάποιον τρόπο. Να έχω κάτι να μου τις θυμίζει, κάτι τόσο απλό και άχρηστο, αλλά τόσο σημαντικό και ανεκτίμητο.

Προσπαθώ να ξυπνήσω από το λήθαργο της επιστροφής, να συγκεντρωθώ να τελειώνω με τις υποχρεώσεις μου αλλά κάτι με κρατά πίσω σε όλα αυτά που ζήσαμε, τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές, όλα αυτά τα οποία μοιραστήκαμε, τόσα πολλά μα και τόσο λίγα. Προσπαθώ να γονιμοποιήσω τη σκέψη μου να προχωρήσω, να περάσω καλά, να σκεφτώ κάτι άλλο, δύσκολο όμως πολύ. Είναι απερίγραπτο πόσο η καρδιά σε λαχταρά, πόσο η ψυχή πονά. Ανούσιο όμως να υποφέρει ξανά γιατί δε θα σε αφήσω να φύγεις, όχι αυτή τη φορά. Όσο δύσκολο και αν είναι, όσο άδικο και αν είναι αυτή τη φορά είναι διαφορετικά και προπαντός αληθινά.

Και εδώ λοιπόν σε σκέφτομαι μονάχη και αναπολώ χωρίς πια να στενοχωριέμαι διότι ξέρω που βαδίζω και που βαδίζεις, ξέρω τι συναισθήματα μας κατακλύζουν, τι αναμνήσεις μας συνοδεύουν και γι’ αυτό προχωρώ με ένα τεράστιο χαμόγελο, με μια καρδιά γεμάτη ελπίδα ότι το τέλος μας δεν έφτασε ακόμη. Μοιραστήκαμε ένα παρελθόν, ζούμε το παρόν μας χώρια αλλά μας συνδέει ένα μέλλον ελπιδοφόρο, ένα μέλλον για εμάς, δύσκολο μεν αλλά ξέρω ότι αξίζει. Λένε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και εγώ έχω πολλές ακόμη για να τις αφήσω να πεθάνουν. Μέσα σε μια κοινωνία που αργοπεθαίνει εγώ είμαι έτοιμη να ζήσω, όχι μόνο για εμένα αλλά και για όλους αυτούς που αγαπώ, και ειδικά εσένα.

«Το πάρτι»

Στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά

Μουσική: Γιάννης Κυφωνίδης

Πρώτη εκτέλεση: Άννα Βίσση

Πιο κοντά στην καρδιά μου απόψε

κολλητά δυο φτερά

κι η απόσταση μικραίνει ξαφνικά

όλα τα πριν και τα μετά

κλειδώσαμε τόσο καλά

τα ‘χω εδώ, τα κράτησα μαζί μου

Τελικά την ουσία στη ζωή μου 

τη δώσανε οι φίλοι μου, οι άνθρωποι μου

όλα στο σήμερα μετράνε

και το ξέρω επειδή θέλει προσπάθεια τρελή

αν θες να ζήσεις μια ζωή με δύναμη και πάθος

κι ας βγεις και κάπου λάθος

Το πάρτι αρχίζει 

κι ο έρωτας επάνω μου στοιχηματίζει

το πάρτι αρχίζει

στο ίδιο μήκος κύματος μας συντονίζει

Το πάρτι αρχίζει... 

Πιο κοντά στην καρδιά μου, όλο πιο κοντά

η φωτιά μια απάντηση καινούργια μου ζητά

για το ποια είμαι τελικά στο σήμερα

μα εγώ απλά τρέχω εκεί που τρέχει κι η ψυχή μου

Πιο κοντά είναι η απάντησή μου

το ξέρουνε οι φίλοι μου , μα κι οι εχθροί μου

πως το συναίσθημα με πάει και με φέρνει πιο κοντά

σ’ αυτό που είμαι τελικά

και μου χαρίζει μια καρδιά με δύναμη και πάθος

κι ας βγω σε όλα λάθος

Το πάρτι αρχίζει 

κι ο έρωτας επάνω μου στοιχηματίζει

το πάρτι αρχίζει

στο ίδιο μήκος κύματος μας συντονίζει

Το πάρτι αρχίζει...

Ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω.

Που βρίσκομαι; Απορώ. Είμαι στο Εσκισεχίρ. Μία πόλη όμορφη μόνο όταν θέλει. Μία πόλη που όσο βροχερή γίνεται, τόσο τη φοβάσαι. Διαφορετική από τις άλλες στα δικά μου μάτια, διαφορετική από ό, τι έχω συνηθίσει, μα τόσο ίδια στην καρδιά μου. Κάποιες φορές γίνεται εριστική, προκαλεί και σε διώχνει, σα να μη σε θέλει, σα να είσαι ένα μικρόβιο που προσπαθεί να ξεφορτωθεί όσο το δυνατό γρηγορότερα.

Όταν είσαι ταξιδιώτης και απλός επισκέπτης σε υποδέχεται με τις καλύτερες προθέσεις. Άπαξ και αντιληφθεί όμως ότι θα είσαι εδώ για πολύ κάνει τα αδύνατα δυνατά να τη μισήσεις, γιατί; Γιατί αυτή η πόλη είναι σε μία χώρα που προσπαθεί να μοιάσει τις ευρωπαϊκές και τις αμερικάνικες κοινωνίες, προσπαθεί να είναι ανοιχτόμυαλη, αλλά στην προσπάθεια αυτή καταφέρνει ακριβώς το αντίθετο. Διότι ως κατεξοχήν συντηρητική χώρα δεν μπορεί τόσο εύκολα να εξευρωπαϊστεί. Βλέπεις τις γυναίκες να φοβούνται να φορέσουν τακούνια ή να βάψουν ξανθιά τα μαλλιά τους, βλέπεις να τις δέρνουν μπροστά στα μάτια σου και να συμπεριφέρονται σα ζώα και αν προσπαθήσεις να επέμβεις θα τις φας και εσύ, γιατί; Γιατί είναι καθήκον του άντρα να δέρνει τη γυναίκα του εδώ, για να μάθει να συμπεριφέρεται. Όταν υπάρχουν τέτοιες πρωτόγονες αντιλήψεις πως θέλετε να πάτε μπροστά; Όταν υπάρχει λογοκρισία παντού, όταν οι φασιστές διαδηλώνουν και απαγορεύεται να μιλήσεις γιατί δεν ξέρεις τι θα σου κάνουν – πιθανόν τίποτα αλλά οι Τούρκοι φίλοι σου στο απαγορεύουν καλού κακού – όταν τα ιστολόγια μπλοκάρονται, όταν δημοσιογράφοι φυλακίζονται γιατί απλά εκφράζουν την αλήθεια τι περιμένεις;

Και φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, δημοσιογράφοι που παλεύουν σε αυτή τη χώρα για την ελευθερία λόγου που σε άλλες χώρες εθεωρείτο δεδομένη, άντρες που ξέρουν να συμπεριφέρονται, αληθινοί φίλοι που είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι. Μερικές πόλεις και μερικοί άνθρωποι προσπαθούν πολύ, ίσως χωρίς να το θέλουν πραγματικά να πάνε μπροστά, μην προσπαθείτε τσάμπα, έχετε πολύ δρόμο ακόμη.

Βλέπεις τα κτίρια, τα λεφτά που υπάρχουν σε αυτή την κυβέρνηση και που χρησιμοποιούνται εναντίον του κόσμου αντί υπέρ του. Βλέπεις την εκπαίδευση με τα τέλεια κτίρια και τα τέλεια κάμπους και μετά αντιλαμβάνεσαι το χαμηλό επίπεδο των μαθητών, ότι όλα δηλαδή είναι για το θεαθήναι. Να δειχτούν, να κοκορευτούν. Και δεν το λέω με κακία ούτε με εθνικιστική προκατάληψη μη με παρεξηγήσετε, είναι μονάχα η αλήθεια. Και η αλήθεια πονάει. 

Μια ανάσα πριν το τέλος

Έχω χάσει τον εαυτό μου σε σένα. Είναι καλό αυτό; Δεν ξέρω, θα μου πεις; Δε σε καταλαβαίνω, γιατί κλαις; Έλα κοντά μου, αφού ξέρω μόνο εγώ μπορώ να σε γιάνω. Με ρωτάς αν σ’ αγαπώ. Πώς να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση όταν με κοιτάς με τα υγρά σου μάτια; Και τότε βγαίνει από τα χείλη μου ένα μεγάλο ναι, τόσο μεγάλο όσο η απεραντοσύνη του ωκεανού και το μαύρο του σύμπαντος. Από κάπου εκεί πρέπει να ήρθες και εσύ γιατί είσαι πολύ ονειρικός για να είσαι αληθινός. Δε στοιχειώνεις τα όνειρά μου γιατί τα ζούμε μαζί. Ένα όνειρο η ζωή μου μαζί σου και ξέρω ότι αν ποτέ χωριστούμε δε θα έχω πνοή να αναπνεύσω, δε θα έχω μάτια να αντικρύσω τον κόσμο, διότι όλα θα είναι σκοτεινά και μαύρα. Δε θα έχω τα φωτεινά σου μάτια να μου δείχνουν το δρόμο μέσα στο σκοτάδι, δε θα είσαι εκεί.

Δε θέλω να αντικρύσω το σκοτάδι ξανά

Μη με αφήσεις ψιθυρίζω κλαίγοντας. Ποτέ μου λες. Μα πως μπορώ να σε πιστέψω μετά από όλα αυτά που έχω περάσει; Μην κοιτάς πίσω, δεν αξίζει μου λες. Και ξέρω ότι έχεις δίκιο αγάπη μου. Δεν κοιτάω πίσω, μόνο μπροστά γιατί έχω εσένα. 

The good that became bad.

Πού είμαι; Πού ήρθα; Κάπου τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά συνάμα. Στη γείτονα χώρα. Τη χώρα αυτή που τόσο έχει μισηθεί, που τόσο έχει συζητηθεί, που τόσο, που τόσο. Μία χώρα που μας έδωσε πολλά από τα χαρακτηριστικά της, γλωσσικά, πολιτιστικά κλπ. Μία όμορφη χώρα με πολλές αντιθέσεις, στοιχεία καλά και πολλά στοιχειά.

Και είμαι εδώ προσπαθώντας να μάθω. Να μάθω τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, τους τόπους και τα σοκάκια τους. Αλλά ζητώ κάτι παραπάνω, ή μάλλον περίμενα κάτι παραπάνω. Κάτι περισσότερο από ένα hi και ένα how are you. Μου δίνουν την εντύπωση ορισμένοι άνθρωποι εδώ ότι σου δίνουν σημασία μόνο όταν θέλουν κάτι από σένα. Πριν έναν μήνα ήθελαν καθοδήγηση, τώρα προσοχή για τα φεστιβάλ τους. Δεν είναι έτσι όμως. Για να διατηρήσεις μία τυπική έως φιλική σχέση χρειάζεται να προσπαθείς συνέχεια, όχι μόνο όταν σε συμφέρει. Αλλιώς ο άλλος το καταλαβαίνει και δεν σου δίνει σημασία πια, ούτε για ένα γεια. Αλλά αυτό το κάνουν πολλοί άνθρωποι σε πολλές χώρες και σε καμία περίπτωση δε γενικεύω.

Είναι και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που νοιάζονται στα αλήθεια, σε νιώθουν, σε ξέρουν, τους εμπιστεύεσαι. Και είναι αστείο πως ακόμη και τώρα κάποιοι μου λένε πρόσεχε τους. Γιατί επειδή είναι Τούρκοι; Ε και; Νομίζω ότι η Τουρκία είναι απλά άλλη μία χώρα δίπλα μας, όπως η Ιταλία. Ναι μοιραζόμαστε πολλά πάθη και μίση και ακόμη και τώρα μπορείς να δεις στον ουρανό του Εσκισεχίρ F16 να πετούν τόσο χαμηλά – γεγονός που θα έπρεπε να είναι παράνομο – που σε κουφαίνουν στην κυριολεξία. Αεροπλάνα που όπως έμαθα εξασκούνται για την Ελλάδα και ταξιδεύουν μέχρι το Αιγαίο. Για να επιδείξουν τη δύναμή τους στην ελληνική κυβέρνηση. Και πάλι οι πολιτικές και χωροταξικές μας διαφορές δε με απασχολούν. Αυτό που με απασχολεί είναι οι άνθρωποι, άνθρωποι κοινοί σαν όλους τους υπόλοιπους με χαρακτηριστική εθνικιστική συμπεριφορά, έντονη θρησκοληψία και ευγένεια. Αληθινή ή ψεύτικη ποτέ δεν ξέρεις. Εάν με την ευγένεια τους προσπαθούν να πάρουν κάτι από εσένα πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να το αντιληφθείς εγκαίρως. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα φανεί κάποια στιγμή.

Εγώ ξέρω ένα πράμα, οι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν αληθινοί φίλοι μαζί σου, το αποδεικνύουν κάθε μέρα και όχι «ό, τι του φανεί του λωλοστεφανή» και εγώ έχω σταματήσει να περιμένω για κάτι που στην τελική δεν έχει καν σημασία. Δεν παρακαλάω κανέναν για τυπικές φιλίες, πόσο μάλλον για λυκοφιλίες. Έχω μάθει πολλά για αυτό που λέγεται φιλία και έπαψα να νοιάζομαι για ανθρώπους που δε νοιάζονται, έπαψα να εμπιστεύομαι τόσο εύκολα και να δίνω τη φιλία μου σε αυτούς που την εκμεταλλεύονται και δεν την εκτιμούν. Φιλία, ακόμη και αν χαρακτηρίζεται από μία απλοική τυπικότητα είναι συνεχή απόδειξη και εμπιστοσύνη, επιβεβαίωση και προσπάθεια, αμοιβαίος σεβασμός, κατανόηση και αγάπη. Τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο. Αυτά. 

Ήμουν στο βυθό…

Κάποτε ένιωσα κάτι δυνατό, κάτι αδιανόητο, κάτι αδιαπέραστο, που πίστευα ότι κανείς και τίποτε δεν θα μπορούσε να μου το πάρει. Και όμως αυτό που ένιωσα κάποτε μου το πήραν με βία, μου το έγδαραν, μου το χτύπησαν χωρίς οίκτο, μου το πέταξαν στα σκουπίδια σαν να ήταν κάτι που ποτέ δεν είχε αξία, που πότε δεν θα έπρεπε να υπήρχε. Και όμως υπήρξε και όσο και αν με έκανε να ζω, άλλο τόσο με σκότωσε και ακόμη με σκοτώνει. Σα χιλιάδες μέλισσες να μου τρυπούν την καρδιά, με τα δηλητηριώδη τους κεντριά να αφήνουν σημάδια που πονάνε ακόμη και στην όψη. Πληγές αμέτρητες σε μια ψυχή που μόνο αγάπη ποθεί. Τώρα όμως είναι αργά, πολύ αργά. Δεν υπάρχουν άλλα δάκρυα να ρίξω, που να τα βρω άλλωστε, ακόμη και αυτά μου τα πήρες. Ούτε να κλάψω δεν μπορώ πια για σένα.

Με στέγνωσες, με αποτελείωσες, με κατέστρεψες. Όσο και αν δεν το σκέφτομαι δεν μπορώ να συνεχίζω να το αρνούμαι. Είναι αλήθεια, είσαι η κατάρα μου και η ευχή μου, η αρρώστια αυτή που όσο και αν σε ταλαιπωρεί, δένεσαι τόσο πολύ με αυτή που δεν μπορείς χωρίς τα φάρμακα σου, χωρίς πανιά να σκουπίζεις τα αίματα και να καθαρίζεις τις καινούργιες και τις παλιές πληγές στο ταλαιπωρημένο πια σώμα σου.

«Είμαι ο εχθρός μου ο πιο μεγάλος, ο νεκρός ωκεανός που έχω στο βλέμμα, με δάκρυα πλημμύρισε, και έσταξαν τα μάτια μου σαν αίμα».

Μη με ζαλίζεις άλλο, άσε με, φύγε από εδώ. Δεν μπορώ άλλο πια, κουράστηκα. Είσαι ένας γρίφος, ένα πάζλ που ποτέ δεν μπόρεσα να λύσω. Σε λατρεύω αλλά μη χτυπάς άλλο, άσε με στην ησυχία της πολύβουης μου καρδιάς, δεν είναι για σένα τα στενά δρομάκια μου και οι βρώμικες λεωφόροι της ψυχής μου. Μόνο αν αντέχεις να ζεις μέσα στα δικά μου αδιέξοδα και μπορείς να καθαρίσεις ακόμη και τα αποτσίγαρα μου μπορείς να προσπαθήσεις. Και μόνο αν θέλεις να προσπαθήσεις, μόνο αν καταλάβεις τι είμαι τελικά για σένα. Μα τι λέω; Λες και είμαι κάτι για σένα! Φτάνει όμως για σήμερα, πάλι άφησα τον εαυτό μου, βγες από το μυαλό μου επιτέλους! Καληνύχτα και μην την αγκαλιάζεις πολύ σφιχτά, μπορεί να σου φύγει και να βρεθείς στη θέση μου…

Χαμένη σε παράλληλες πραγματικότητες

Σαν όνειρο, σαν να ζω διπλή ζωή. Πώς γίνεται αυτό; Πως είναι δυνατόν να συμβαίνει; Γιατί διχάζομαι; Μια νιώθω ότι είμαι αλλού, σε άλλη ήπειρο σε άλλη χώρα, και μια ότι αυτό που έζησα ήταν ένα όνειρο,τόσο μακρινό και ανούσιο σαν να μην υπήρξε ποτέ, ούτε καν στη συνείδησή μου τελικά. Όμως δεν ξέρω τι είναι πια αληθινό, που πατώ και που βρίσκομαι. Βλέπω τα πρόσωπα των αγαπημένων μου σαν απρόσιτες μαρμάρινες κούκλες, τις τοποθεσίες και τους χώρους μου σαν να μην ήμουν ποτέ εδώ, σαν να τα αντικρίζω όλα για πρώτη φορά.

Και όμως εδώ μεγάλωσα, με αυτούς τους ανθρώπους συναναστράφηκα… δεν το νιώθω όμως, δεν το αισθάνομαι. Σαν να μην τους ξέρω, σαν να μη θέλω να τους μάθω. Θέλω να φύγω, να ξεφύγω, να πετάξω από εδώ. Να είμαι μόνη μου κάπου μακριά και να μη σκέφτομαι τίποτα. Έχω κουραστεί να σκέφτομαι. Αρνούμαι τη φύση μου, το ανθρώπινο αυτό χαρακτηριστικό που με κάνει να διαφέρω.