Σκέψεις για το Νοέμβρη

Τον Οκτώβριο δεν τον θυμάμαι πολύ η αλήθεια είναι. Έφυγε και με άφησε γρήγορα και ανώδυνα χωρίς πληγές. Δε με χτύπησε, ούτε με μάτωσε. Μου πρόσφερε συμπόνια και κάποια ψήγματα αγάπης. Ο Νοέμβρης από την άλλη με πρόδωσε οικτρά. Πάντα αυτός ο μήνας είναι ύπουλος. Μπορεί να σου τη φέρει εκεί που δεν το περιμένεις. Και στο τέλος να σε κοιτάξει κατάμουτρα, όταν θα μπαίνει ο Δεκέμβρης, και με θράσος να σου πει «πάλι σε νίκησα». Μετανιωμένη και εγώ από τη νίκη του σέρνομαι, προσπαθώντας να ανασυντάξω τα ρημάδια τα συντρίμμια που άφησε πίσω, μέσα σε αφόρητο κρύο να αναγεννηθώ.

Πολύ ύπουλος ο Νοέμβρης. Δημιουργεί προσδοκίες και τρέφει τα όνειρά σου με τέτοια ευκολία που θα έπρεπε να τον υποψιαστείς εξαρχής. Πώς όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα προς το καλύτερο; «Ναι γιατί έχει έρθει πια η ώρα» σκέφτεσαι. Μα την ίδια στιγμή που σε γεμίζει, με μία κίνηση σε αδειάζει η αδιαφορία και το μίσος του Νοέμβρη. Του αρέσει να σε βλέπει να γκρεμίζεσαι, με την ίδια ευκολία που έχτισες, λίγες ημέρες νωρίτερα. Μα έτσι είναι αυτός ο μήνας, πάντα έτσι ήταν. Δίχως ντροπή και τύψεις σου ζητά να παραιτηθείς από όλους και από όλα, να τα παρατήσεις και να σωριαστείς. Με απώτερο σκοπό τι; Την απόλυτη ταπείνωσή σου και το αίσθημα της ευφορίας της νίκης. Αυτό θέλει. Να σου αποδεικνύει κάθε χρόνο ότι όλη η πρόοδος που κατάφερες είναι ψεύτικη, ότι μπορεί να γκρεμιστεί σε δευτερόλεπτα. Ότι ακόμη σε νικά χωρίς αντίσταση.

Και τον μισείς για αυτό. Τον μισείς, όσο δε μίσησες ποτέ άλλοτε κάποιον μήνα του Χρόνου. Μα τον φοβάσαι κιόλας, τον τρέμεις. «Μπαίνει Νοέμβρης» αναλογίζεσαι και ξαναρχίζεις να χτίζεις, μήπως και τον πείσεις αυτή τη φορά ότι κάτι κατάφερες μέσα στο χρόνο που πέρασε, ότι δεν ενέδωσες, ότι δεν εγκατέλειψες. Και ξέρει ότι τον φοβάσαι και ξέρει ότι τον μισείς, διότι τρέφεται από αυτό. Ναι, τρέφει τη δύναμή του από τις αδυναμίες σου. Σε οικτίρει και εσύ αντί να αντιταχθείς, τον φοβάσαι, σκεπτόμενη τις συνέπειες της μάχης.

Μα τώρα πέρασε και αυτός ο Νοέμβρης, αφήνοντας για άλλη μία φορά συντρίμμια στους δρόμους των ονείρων. Υπενθυμίζοντας σου ότι του χρόνου πάλι θα είναι εδώ, πιστός στο ραντεβού και τις ψεύτικες υποσχέσεις που λες στον εαυτό σου. Και τότε πάλι θα αναγκαστείς να τον αντιμετωπίσεις. Αχ και τι δε θα έδινες να έπεφτες σε λήθαργο τέλη Οκτωβρίου και να ξύπναγες Δεκέμβρη, έτοιμη να καλωσορίσεις τη νέα χρονιά. Και όμως θα είναι εκεί. Σταθερός παράγοντας της δυστυχίας σου και εσύ μέχρι να έρθει θα ονειρεύεσαι, μπας και καταφέρεις και αυτή τη φορά να τον νικήσεις. Που ξέρεις, ίσως. 

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να φοβάσαι. 

Όταν μιλά η νύχτα

Η ψυχή μου καιγόταν ολάκαιρη,

δε μπορούσα να θυμηθώ,

τις ξεχασμένες σου φακίδες.

 

Μήτε τα βλέφαρα εκείνα τα βαριά,

που ούρλιαζαν δικές τους ιστορίες.

Μάτια μαύρα μελαγχολικά,

σαν τα κουμπιά από το παλτό σου,

εκείνα που ποτέ

δε θέλησες να μοιραστείς.

Και τα στενάχωρα εκείνα δάκρυα,

εγώ δε μπορούσα να τα αποφύγω.

Και εσύ με λέξεις σκορπισμένες με ησύχαζες,

μη ξέροντας ότι η αυγή μου είχε χάσει το δικό της τρένο.

Η μάχη

Δε σε θέλω πια, κατάλαβε το και άσε με μονάχη να περιπλανιέμαι στους δρόμους που διάλεξα εγώ. Δεν σε ακούω πια μα και εσύ δε μου μιλάς. Με αποφεύγεις όταν σε χρειάζομαι και με τυραννάς όταν σε μισώ. Τόσο συναίσθημα δεν το αντέχω. Κοίταξε πόσες πληγές έχω στα χέρια μου από τις μάχες μου μαζί σου. Ξέπνοα αναζητώ μία σου λέξη μέσα σε αυτό το στενάχωρο δωμάτιο. Μία επιβεβαίωση ότι και εσύ με σιχαίνεσαι, ότι και εσύ δε με αντέχεις.

Μα εσύ με λατρεύεις, όπως όταν χαράζεις πληγές επάνω στο σώμα μου, αληθινές, γεμάτες αίματα. Ούτε αυτές σε συγχωρούν, μα κρυφά σε θαυμάζουν. Αυτή τη θέλησή σου να με καταστρέψεις ολότελα. Να με δεις να σέρνω τα κουφάρια λόγια μου ξανά προς εσένα και να ξεχάσω μια και καλή την ιδέα της αποστασιοποίησης μου. Γελάς ειρωνικά και χαίρεσαι, γιατί ξέρεις πως θα γυρίσω κοντά σου, ξέρεις πως θα σε παρακαλώ να με πληγώνεις. Ω Θεέ τέτοια ταπείνωση δεν έχω ξανανιώσει. Ακόμη και τα δάκρυά μου αρνούνται να σε κοιτάξουν κατάματα. Τα βλέφαρά μου σε φθονούν και τα χείλια μου σε βρίζουν. Μήτε τα μάτια μου όμως θωρείς πια. Τα ξερίζωσες και αυτά από το πρόσωπό μου και τα κουβαλάς μαζί σου σαν έπαθλο. Για να μη νιώθω με την όρασή μού είχες πει τότε. Όταν με πόνο δε σταμάτησες στα ουρλιαχτά μου. Ακόμη και οι φακίδες μου σε απεχθάνονται, συνωμοτώντας με τα δόντια μου πώς να σε πληγώσουν. Μα και αυτά τα έθαψες βαθιά στη μνήμη, μη μπορώντας να αναμασήσω ευτυχία.

Τα πόδια μου γερά θα αρχίσουν να τρέχουν, άπαξ και κάνεις ένα βήμα. Μα τώρα συνειδητοποιώ πως τα αλυσόδεσες, σε μαύρους υγρούς τοίχους τα στερέωσες. Και μήτε μπορώντας να περπατήσω πια, η γλώσσα μου, ακλόνητη απ’ της ψυχής τα πάθη, ξεχύνει ομπρός σου λόγια φωτιάς και θανάτου. Πόσο δύναμη κρύβουν οι λέξεις, όταν σωστά τις χρησιμοποιείς. Δηλητήριο στάζουν, να σαν και αυτό που έχεις στη δήθεν σου καρδιά. Και ξάφνου σε βλέπω αποχωρείς, με δάκρυα να καίνε το πρόσωπό σου και σάλια να γεμίζουν το στόμα σου, έτοιμος να φτύσεις την πίκρα του δηλητηρίου μου για σένα. Απομακρύνεσαι θλιμμένος, ηττημένος από μία γλώσσα που δε δίστασε ποτέ να σου πει την αλήθεια. Και τώρα που την άκουσες σε λύγισε, όπως και εσύ τόσα χρόνια έκανες σε μένα.

Και δυνατή όπως και πρώτα, ξεχύνομαι στους δρόμους των στιγμών, ελεύθερη από ένα ψεύτικο πάθος για σένα. Δε σε ξανάδα από τότε και ποτέ δε σ’ αποθύμησα. Μονάχα αυτό το γράμμα σου στέλνω να θυμάσαι πως σε νίκησα. Με τις λέξεις μου γραμμένες, νιώθω πάλι την ήττα σου, οσμίζομαι τα δάκρυά σου και επιτέλους φωνάζω «λευτεριά», χαμένη σε λιβάδια με φιλιά. Αντίο για πάντα ψεύτικη αγάπη. Δε σε αγάπησα ποτέ αληθινά. 

Μία ημέρα σαν όλες τις άλλες

Η ημέρα ορκωμοσίας ομολογουμένως είναι ιδιαίτερη ημέρα για όλους, είτε είναι για Bachelor ή Master, είτε είναι για οποιοδήποτε πτυχίο. Οποιαδήποτε ακαδημαϊκή επιτυχία λοιπόν, πρέπει να γιορτάζεται με την πρέπουσα λαχτάρα. Έτσι και όσοι από εμάς ήδη έχουν νιώσει αυτή τη χαρά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, γνωρίζουν τη γλυκιά αυτή γεύση που σου αφήνει στο στόμα η ημέρα της ορκωμοσίας.

Εκτός από την τελετή, που για τους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη και το Αριστοτέλειο συγκεκριμένα είναι – εκτός από catwalk – περιτριγυρισμένη από μία δόση γκλαμουριάς μα και υπερηφάνειας. Γονείς, φίλοι, παλιόφιλοι, συμφοιτητές και μη είναι εκεί για να σε καμαρώσουν να λες τον περιβόητο όρκο! Και φυσικά το όλο στήσιμο της τελετής στην αιώνια αίθουσα είναι κάτι που δεν ξεχνάς εύκολα. Και όμως σε άλλες πόλεις του κόσμου δεν είναι έτσι. Εδώ στη Leeuwarden για παράδειγμα, διαφέρει εκ των πραγμάτων. Με ένα εκπαιδευτικό σύστημα τελείως διαφορετικό, με το Βachelor να έχει άλλη δομή και το Μaster να αποτελεί το σημαντικότερο των πτυχίων, η τελετή ορκωμοσίας δεν είναι σίγουρα αυτό που ζούμε στην Ελλάδα.

Στο NHL Hogeschool, όπου είχαμε την τιμή να παρακολουθήσουμε την τελετή ορκωμοσίας Bachelor, κάτι άλλο έχει περισσότερη σημασία από την εμφάνιση ή το πόσους φίλους θα καλέσεις και έπειτα θα κεράσεις. Αυτά που θα πει για σένα ο καθηγητής. Ναι καλά καταλάβατε. Ανάλογα με το πώς έκανες την πτυχιακή σου – μόνος ή με ομάδα – καλούν το όνομά σου, σε μία τραγικά ασφυκτική και μικρή αίθουσα, και ο υπεύθυνος καθηγητής σου λέει λίγα λόγια για σένα και την ομάδα σου. Πολύ προσωπική διαδικασία θα αναλογιστείτε. Και όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται. Οι περισσότεροι φοιτητές δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τη διαδικασία αυτή και δεν ανυπομονούν καθόλου όταν θα ανέβουν στην μικρή «εξέδρα» να ακούσουν τον καθηγητή τους. Και στην τελική η πλειοψηφία των ομιλιών είναι μικρές και διόλου προσωπικές, είναι κάτι σαν παρουσίαση της πανεπιστημιακής και επαγγελματικής πορείας του φοιτητή, και το συναίσθημα είναι απλά απόν.

Παρόλα αυτά και υπογραφές πέφτουν, σε πολύ περιποιημένα τυπωμένα πτυχία φυσικά και χειροκροτήματα ακούγονται. Ο γνωστός ελληνικός πανικός βεβαίως με τους επαγγελματίες φωτογράφους ούτε για δείγμα. Μόνο μία υπήρχε και αυτή έβγαζε από μακριά. Και φυσικά ούτε όρκος. Δε χρειάζονται αυτά, είναι περιττά, ανούσια, όπως το να «στολιστείς» ή να καλέσεις πολλούς και αγαπημένους φίλους. Εδώ η τελετή είναι τυπική και καθόλου υποχρεωτική – πες το αυτό στη γραμματέα της σχολής μου και αν δε φας βρίσιμο είσαι τυχερός.

Βέβαια στην είσοδο του πανεπιστημίου πριν και μετά την τελετή, υπήρχε ολόκληρος μπουφές με καφέδες, αναψυκτικά, ποτά και σνακς, προκειμένου να ευχαριστηθείς με κάποιο τρόπο την γενικώς βαρετή – αλλά για μένα το ίδιο σημαντική – ολλανδική ορκωμοσία. Για πολλούς δεν έχει και τόση σημασία πια το γεγονός το ίδιο, παρά το μετά. Η επαγγελματική πορεία του φοιτητή και πως θα αξιοποιήσει όσα έμαθε τόσα χρόνια σε μία δουλειά που να αγαπά και να του προσφέρει αυτά που χρειάζεται, που εκτός από το χρηματικό παίζει ρόλο και η προσωπική ικανοποίηση, να δουλειές σε κάτι που αγαπάς αληθινά!

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όσους πήραν ή θα πάρουν κάποιο πτυχίο. Καμία συγκίνηση δε συγκρίνεται με αυτή της ορκωμοσίας, όπως και να τη ζήσει κανείς. Καλή σταδιοδρομία!

Θα ξαναβρεθούμε

Αναρχικό, αληθινό συναίσθημα. Ναι αυτό που σου δίνει ρίγη στο κορμί που δεν μπορείς να ελέγξεις. Αυτό που σου κρύβει εκπλήξεις καθημερινές, αναγκαίες. Και τέλος, αυτό που σε αγαλλιάζει μα σε αναστατώνει την ίδια στιγμή. Περίεργο, αλλά δε νιώθω περίεργα πια. Όλα αυτά σα να προϋπήρχαν της ύπαρξής μου, λες και ήξερα εγώ ο ίδιος τι θα ένιωθα πριν καν γεννηθώ. Ώρες ώρες δε καταλαβαίνω την ψυχοσύνθεση του είναι μου και άλλες φορές νιώθω τόσο τυχερός που ξεχνώ ακόμη και το γιατί.

Είναι αυτό το χαμόγελο της που με στοιχειώνει. Τη νιώθω ακόμη δίπλα μου ξέρεις. Σα να μην έφυγε ποτέ από κοντά μου εκείνη την περίεργα ήσυχα ημέρα. Όλα είχαν σωπάσει όταν σώπασε και εκείνη, όλα ησύχασαν σαν η ψυχή της γαλήνεψε. Ήταν και αυτά τα φάρμακα ξέρεις που την ταλαιπωρούσαν. Και εμένα με ταλαιπωρούσαν χρόνια. Σαν και εγώ να ένιωθα τους πόνους στο κορμί της και τις μελανιές στο σώμα της. Όταν πονούσε, εγώ λύγιζα σπαραχτικά. Και δεν το λέω για να σε πείσω πως την αγαπούσα. Όχι, όχι δεν είσαι εδώ για να πείσω. Μόνο λίγη παρέα να μου κάνεις να ξεχαστώ, για αυτό σε φώναξα εξάλλου. Μα θα φύγεις και εσύ και θα μείνω πάλι μόνος, να μετρώ τις τρύπες στο ταβάνι της καρδιάς μου, μέχρι να μαυρίσουν και αυτές από τη μούχλα της σιωπής.

Μέρες και μήνες περίμενα μία επίσκεψή σου. Να μιλήσουμε μαζί για τις μέρες που χαμογελούσε ο κόσμος όλος, όταν και αυτή χαιρόταν. Πριν ακόμη ξεκινήσουν όλα. Πριν εκείνη την καταραμένη ημέρα με τον πρώτο πονοκέφαλο και την πρώτη κρίση. Έτσι θα ήθελα να τη θυμάμαι, το ίδιο και εκείνη. Και ξέρεις δεν έχω φωτογραφίες αφότου διαγνώστηκε. Δε με άφησε και ούτε εγώ ήθελα. Μα και εσύ τα ξέρεις όλα αυτά. Ήσουν εκεί παρών.

Θυμάσαι πόσο όμορφα τραγουδούσε; Έβαζε το αγαπημένο της βινύλιο να παίζει και τραγουδούσε μέχρι να βραχνιάσει. Και εγώ εκεί στη γωνιά του δωματίου την αγνάντευα, μαγεμένος από την αύρα της. Όπως κοιτώ εσένα τώρα να στέκεσαι στο ίδιο σημείο που στεκόταν και εκείνη.

Δεν αντέχω όμως να μιλώ άλλο για αυτά που πέρασαν και δε θα ξανάρθουν. Θα μείνω εδώ να περιμένω μέχρι να έρθει η ίδια να με πάρει από το χέρι και να με αναστατώσει όπως την πρώτη στιγμή που την αντίκρισα. Να περπατήσουμε μαζί, αιώνια πια και να αγαπηθούμε ξανά από την αρχή. Μόνο αυτό ποθώ και λαχταρώ, να ξανάβλεπα το πρόσωπό της όπως τότε, νέα, όμορφη και αγνή. Εδώ θα περιμένω, μέχρι το τέλος της αρχής.

Α κοίτα ξημερώνει κιόλας. Η θάλασσα γαλήνεψε. Ναι το ξέρω, ήρθε η ώρα να φύγεις. Μη διστάσεις να ξανάρθεις. Εδώ θα είμαι να περιμένω. Να μιλήσουμε για αυτά που βλέπεις στα ατέρμονα ταξίδια σου, τους ανθρώπους και τους έρωτές σου και που ξέρεις, ίσως μια μέρα έρθω και εγώ μαζί σου. Καλή αντάμωση ταξιδιώτη του χρόνου. 

Όταν όλα αλλάζουν

Ψυχή δονούμενη από της καρδιάς τα πάθη. Ψυχή γεμάτη από αμφιβολίες για το μέλλον της. Απογοήτευση και πόνος για ανθρώπους που ποτέ δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που οι ίδιοι έθεσαν για τους εαυτούς τους. Η βρωμιά του ψέματος ζέχνει μέσα στο δωμάτιο, με ανακατεύει. Καμία εμπιστοσύνη ούτε καν στο λιγοστό φως ενός κεριού που τρεμοσβήνει αγέρωχα και που ξέρεις ότι και αυτό θα σε προδώσει, καταπίνοντας το ίδιο του το φως.

Και τότε όλα θα αναγεννηθούν

Δε μιλώ για περασμένα μεγαλεία και για ιππότες που δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους. Φορούν τη λάθος πανοπλία και γνωρίζεις εκ των προτέρων την απεχθή τους φάρα. Τους ξέρεις, τους ζεις καθημερινά και πάντα θα υπάρχουν. Μιλώ για αυτούς που ποτέ δεν είχαν κάτι να κρύψουν αφού έλεγαν ψέματα στον ίδιο τους τον εαυτό από την αρχή του κόσμου, ήταν δέσμιοι της ίδιας ψεύτικης ταυτότητάς τους. Σε αυτούς που με κλειστά μάτια έδωσες κομμάτι της ψυχής σου και που τους κοιτάς με απορία και αηδία ταυτόχρονα. Πόσο άσχημη φαίνεται τώρα η αντανάκλαση τους στον καθρέφτη που έστησες μπροστά τους;

Αποχωρείς. Η ψυχή κλονίστηκε βαθιά μα βγήκε δυνατή, όπως τότε. Θυμάμαι εσένα αδύναμο και ισχνό, να παρακαλάς για μία κουβέντα αγαλλίασης. Και όλοι να σε φτύνουν με θυμό. Ποτέ δεν τους το συγχώρεσες. Ποτέ δεν το ξέχασες. Και τώρα και εσύ και εγώ μένουμε άφωνοι μπροστά στις αλλεπάλληλες ανθρώπινες μεταμορφώσεις. Μπροστά σε αυτούς που εθελοτυφλώντας προχωρούν, σε αυτούς που προδίδουν την ίδια τους την ψυχή, σε αυτούς που πουλάν κάθε τι ανθρώπινο για τον χάρτινο θεό τους, αυτούς που υποκρίνονται χωρίς ενδοιασμούς για προσωπικό συμφέρον, αυτούς που κρίνουν, που δολοφονούν, που έχουν το ρατσισμό για θεό τους, που εγκληματούν εναντίον της Μητέρας Φύσης που τους γέννησε. Αίμα, βία, αδικία, προδοσία, ψέμα σε έναν κόσμο που και εγώ και εσύ είμαστε καθημερινοί μάρτυρες.

Υπάρχουν κάτι σχισμές φωτός όμως, η ελπίδα κρυμμένη εκεί που δεν την περιμένεις. Μα είναι ελάχιστες γιατί και αυτές πεθαίνουν, καταρρέουν από τις πολλές άσχημες αντανακλάσεις στον καθρέφτη της ζωής. Διαλύονται και γίνονται χίλια κομμάτια, που και αυτά με τη σειρά τους σαν σπόροι ετοιμοθάνατου φυτού θα βρουν καταφύγιο σε άλλο έδαφος, πιο γόνιμο και πιο φωτεινό. Και θα περιμένουν να αναστηθούν στα αποκαΐδια αυτών που τα σκότωσαν. Θα αναμένουν ευλαβικά το κατάλληλο ‘λίπασμα’ και πιο καθαρό ‘νερό’ για να γεμίσουν ξανά την πλάση της κοινωνίας με μικρές, ολοζώντανες Ελπίδες. Και εμείς θα πάψουμε να είμαστε απλοί θεατές. Θα τις πάρουμε και θα τις φυτέψουμε παντού μέχρι να κατακλύσουν κάθε γωνιά της Γης. Και τότε όλα θα αναγεννηθούν αρμονικά από την αρχή, επιβεβαιώνοντας τους αιώνιους κύκλους της Φύσης. Για μένα και για σε σένα, για εμάς. 

Μία ιστορία για τον Σεπτέμβρη

Περίεργε Σεπτέμβρη Καλώς όρισες. Μου έλειψες το ομολογώ. Έχω πολλά να σου πω. Πολλοί έφυγαν, μαζί τους και εγώ. Θα σου πω μια ιστορία για σένα, αλλά και όλους αυτούς που ξεκινούν καινούργια ζωή και χτίζουν νέα όνειρα. Μη φύγεις, μείνε μέχρι το τέλος. Θα σου αρέσει.

«Εγώ όπως και εσύ που είσαι τώρα μακριά από το σπίτι νιώθεις πρωτόγνωρα συναισθήματα μα και γνωστά. Δεν είναι ο πρώτος Σεπτέμβριός σου ούτως ή άλλως. Μνήμες αναμοχλεύονται στο μυαλό σου. Πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτά παλιές φωτογραφίες, τηλεφωνείς φίλους, θυμάσαι, σκέφτεσαι, αναπολείς.

Το καλοκαίρι τελείωσε και σε βρίσκει μετέωρο κάπου μεταξύ αναμνήσεων και ονείρων. Βάζεις στόχους και προγραμματίζεις, προετοιμάζεις τη ντουλάπα μαζεύοντας τα καλοκαιρινά ρούχα, ξεσκονίζοντας τα χειμωνιάτικα. Αποχαιρετάς μια και καλή τις σαγιονάρες που έλιωσες και αυτό το καλοκαίρι, περπατώντας στα δρομάκια των ζεστών καλοκαιρινών νυχτών. Εκεί όπου τα αστέρια σε παρακολουθούσαν και σου μιλούσαν συνάμα. Ιστορίες παλιές, ξεθωριασμένες στο πέρασμα των χρόνων για πριγκίπισσες και χαμένα μεγαλεία. Αυτές τις ιστορίες λοιπόν, σαν πολύτιμα πετράδια, αποθηκεύεις σε μία βαλίτσα. Να μην μπορεί κανείς να τις βρει και να σου τις πάρει και να την ανοίξεις ξανά την επόμενη άνοιξη με το πρώτο ζεστό ηλιοβασίλεμα.

Μετάβαση, αυτό είναι ο Σεπτέμβρης, μα και αρχή. Ξεκίνημα νέο και φρέσκο που στην πλάτη του έχει κάποιους λεκέδες από κάτι ξεχασμένες αναμνήσεις. Σύντομα θα χαθούν και αυτές και μετά θα έρθουν άλλες καλύτερες να αφήσουν πιο έντονους, «σκληρούς» λεκέδες.

Μυρωδιές γεμίζουν το δωμάτιο θαρρώ. Μουσκεμένο έδαφος και ψύχρα γεμίζει τη ζωή. Και εσύ σαν ταξιδιώτης ετοιμάζεσαι να καλοδεχτείς άλλον έναν χειμώνα, μεθυσμένος ακόμη από την ανεμελιά του καλοκαιριού, έτοιμος όμως να δεχτείς καθετί νέο και όμορφο βρεθεί στο διάβα σου. Να μάθεις, να γνωρίσεις, να ερωτευτείς, να ζήσεις.

Και τώρα ξεχνιέσαι κάτω από τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές, φοράς το αδιάβροχο, παίρνεις το ποδήλατό σου και τρέχεις μακριά, έχοντας πάντα στην τσέπη σου αυτές τις όμορφες στιγμές που θα σε κρατήσουν ζεστό και αυτό το χειμώνα.»

Σεπτέμβρη μου ελπίζω να σου άρεσε η ιστορία μου. Ήταν για αυτά που φέρνεις με τον ερχομό σου, αλλά και αυτά που με κάνεις να θυμάμαι νοσταλγικά. Μείνε μαζί μου και αυτό το βράδυ, έχω και άλλα να σου πω. Άκου.

Για αυτούς που έφυγαν μακριά, αλλά είναι πολύ κοντά τελικά. Καλή αρχή.